شازده كوچولو گفت:
آخرشم اونایی واسم ميمونن که اصلا روشون حسابباز نکرده بودم و گذاشته بودمشون حاشیهی زندگیم.
روباه جواب داد:
اونا هم منتظرن بیاریشون وسط که برن

یه شبایی تو زندگی هست که آدمیزاد تا خرخره پر از نیازه، نیاز به شنیدن و قضاوت نشدن، نیاز به دستی که از تنهایی نجاتش بده، اون شبی که هیچ وقت صبح نمیشه؛ هر آدمی که اون شبو تنها بگذرونه از فردا یه آدم کاملاً جدیده!!!

من بزرگترین معذرت خواهی رو به خودم بدهکارم؛
بابت همه ی وابستگیام..
بابت همه ی آدمهایی که اذیتم کردن ولی من نتونستم رهاشون کنم..
بابت همه ی حرفهایی که دلمو شکست،ولی صبر کردم…
بابت همه ی دورویی هایی که به روی طرف نیاوردم…
من از خودم بابت تحمل خیلی چیزایی که مستحق اش نبودم واقعا معذرت میخوام!
♡